Seidlitzia

Küçük, odunsu tabanlı tek yıllık ya da çok yıllık otsu bitkilerden oluşan bu cins, tipik olarak etli ve silindirik yapraklarıyla tanınır; bu özellik onu tuzlu ve kurak ortamlara uyum sağlamış bir halofite olarak karakterize eder. Yapraklar almaşık dizilişli, küçük ve sükülent görünümlüdür; çiçekler ise küçük, yeşilimsi ve genellikle yaprak koltuklarında tek tek ya da küme hâlinde oluşur. Türkiye'de esas olarak İç Anadolu'nun kapalı havzaları, Konya ve Tuz Gölü çevresindeki tuzlu step alanları ile Doğu Anadolu'nun tuzlu bataklık ve çoraklık habitatlarında yayılış gösterir. Ekstrem tuzlu topraklara, sodik substrata ve yarı kurak iklimlere yüksek tolerans gösteren cins, tuz stebi vejetasyonunun karakteristik unsurlarından birini oluşturur. Türkiye'de başlıca *Seidlitzia rosmarinus* (Ehrenb.) Bunge türü bilinmekte olup bu tür, Orta Asya ve Orta Doğu'dan Anadolu'ya uzanan geniş bir İran-Turan yayılış alanına sahiptir. Türkiye florası açısından endemik bir türü bulunmamakla birlikte, Tuz Gölü gibi uluslararası öneme sahip sulak alan ekosistemlerinde ekolojik göstergeci bir tür olarak değer taşır.

Önceden:Chenopodiaceae