Lunaria

Tek yıllık veya çok yıllık otsu bitkilerden oluşan bu cins, iri, yürek biçimli yaprakları ve uzun salkım halinde dizilmiş mor-eflatun çiçekleriyle kolayca tanınır. En belirgin özelliği, olgunlaştığında büyük, yuvarlak-eliptik, şeffaf ve gümüşi bir görünüm kazanan silikula (kese) meyvesidir; bu yapı bitkiye halk dilinde "ay çiçeği" ya da "gümüş para otu" adlarını kazandırmıştır. Türkiye'de başta Karadeniz kıyı şeridi ve İç Anadolu'nun bazı nemli kesimleri olmak üzere, ormanlık alanların kenarları, dere boyları ve gölgeli yamaçlarda yayılış gösterir. Ülkemizde bu cinse ait *Lunaria annua* L. yabani hâlde bulunmakla birlikte, süs bitkisi olarak da yaygın biçimde yetiştirilmekte ve ikincil olarak doğallaşmış populasyonlar oluşturmaktadır. Cinsin Türkiye'ye özgü endemik bir türü bulunmamakta; ancak *Lunaria rediviva* L. ülkenin kuzey ve kuzeybatı kesimlerindeki serin, nemli ormanlarda seyrek de olsa kendiliğinden yetişebilmektedir. Peyzaj düzenlemelerinde kurutulan meyveleri dekoratif amaçlarla kullanılan bu bitkiler, aynı zamanda erken ilkbaharda polinatörlere önemli bir nektar kaynağı sağlar.