Aeluropus

Çok yıllık, stolonlu veya rizomlu alçak boylu çayır otlarından oluşan bu cins, tuzlu ve alkali topraklara yüksek tolerans gösteren halofit bir yapıya sahiptir. Yapraklar sert, sivri uçlu ve genellikle yassı ya da içe kıvrık; spikelitler çok çiçekli, kısa başak ya da salkım benzeri yoğun çiçek durumlarında bir araya gelir. Türkiye'de ağırlıklı olarak İç Anadolu, Güneydoğu Anadolu ve Ege kıyı kesimlerinde, tuz gölü çevreleri, tuzlak düzlükler, bataklık kenarları ve sulama kanalı etrafındaki nemli-tuzlu habitatlarda yayılış gösterir. Kurakçıl koşullara uyum sağlayan yatay büyüme formu sayesinde geniş örtü oluşturabilir ve tuzlu alanlarda sıklıkla dominant tür konumuna geçer. Türkiye'de en yaygın temsilcisi *Aeluropus littoralis* olup tuzlak step ve kıyı tuzlalarında belirgin popülasyonlar oluşturur; *Aeluropus lagopoides* ise daha sınırlı bir dağılımla özellikle güney ve güneydoğu illerinde görülür. Endemik bir tür kaydedilmemiş olmakla birlikte, cins Türkiye'nin tuzcul bitki topluluklarının (halofitik vejetasyon) karakteristik ve ekolojik açıdan önemli bir üyesi niteliğindedir.