Epipactis

Çok yıllık, rizomlu otsu bitkiler olup dik gövdeleri genellikle yapraklı ve az ya da çok tüylüdür. Yapraklar gövde boyunca sarmal dizilimli, oval ile lanseolat arasında değişen biçimlerde olup alt kısımlardakiler daha büyük, üst kısımdakiler ise brakteye dönüşür. Çiçekler salkım şeklinde dizilmiş, yarı açık ya da tamamen açık yapıda olabilir; perigon yaprakları yeşilimsi, morumsu veya beyazımsı tonlarda olup labellum iki bölümlüdür: epikil (ön bölüm) ve hipokil (arka bölüm) olarak ayrılan bu yapı cinsin tanımlayıcı karakteridir. Türkiye'de özellikle Karadeniz Bölgesi'nin nemli orman altları, Ege ve Akdeniz bölgelerinin kıyı ormanları ile İç ve Doğu Anadolu'nun ırmak vadileri boyunca yayılış gösterir; kayın, meşe ve karışık ormanlarda, akarsu kenarlarında ve serin, gölgeli yamaçlarda tipik olarak rastlanır. Türkiye'de *Epipactis helleborine*, *E. palustris*, *E. condensata*, *E. turcica* ve *E. olympica* başlıca türler arasında yer alır; bunlar arasında *E. turcica* Türkiye'ye endemik olan ve Güneybatı Anadolu'da sınırlı yayılış gösteren önemli bir takson olarak öne çıkar. Cins, mikoriza bağımlılığı ve kısmi oto-polinasyon (kleistogami) yeteneği ile ekolojik açıdan ilgi çekici bir grup oluşturmaktadır.