Eragrostis

Çoğunlukla tek yıllık ya da çok yıllık otsu bitkilerden oluşan bu cins, dar ve yassı yaprakları, belirgin dil (ligula) yapısı ve açık ya da sıkı salkım (panikül) şeklindeki çiçek durumlarıyla tanınır; başakçıklar çok sayıda çiçek taşır ve kavuzlar (glume) belirgin biçimde küçüktür. Türkiye'de Akdeniz, Ege ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde daha yaygın olmakla birlikte, iç kesimlerde de bazı türlere rastlanır; sıcak, kuru yamaçlar, tarla kenarları, yol boyu alanlar, kumlu ve taşlı açık habitatlar ile kentsel boş araziler tipik yetişme ortamlarını oluşturur. Ülkemizde yaklaşık 10–12 tür kaydedilmiş olup *Eragrostis minor*, *E. cilianensis* ve *E. pilosa* en sık karşılaşılan türler arasındadır. *Eragrostis barrelieri* ve *E. mexicana* ise özellikle Akdeniz havzasında yayılış gösteren, zaman zaman istilacı nitelik taşıyabilen türlerdir. Türkiye florasında bu cinse ait endemik takson sayısı oldukça sınırlıdır; türlerin büyük bölümü Akdeniz havzası, tropik Afrika ve Asya kökenli kozmopolit ya da geniş yayılışlı elemanlardır. Cinsin bazı üyeleri aşırı otlatma ve insan müdahalesinin yoğun olduğu bozulmuş habitatlarda baskın hale gelebildiğinden, vejetasyon bozulmasının göstergesi olarak da değerlendirilmektedir.