Eruca

Tek yıllık ya da iki yıllık otsu bitkilerden oluşan bu cins, rozetimsi yapraklı gövdesiyle tanınır; yapraklar lirat-pinnatifid (keman şeklinde tüysü bölünmüş) yapıda olup genellikle keskin ve baharatlı bir kokuya sahiptir. Çiçekler sarımtırak-krem renkli, tipik olarak mor damarlı, dört taçyapraplı ve haçvari dizilişlidir. Meyve, silikua tipinde olup uç kısmında belirgin, düz ve yassı bir gaga taşır; bu özellik cinsi Brassicaceae içinde kolayca ayırt ettiren diagnostik bir karakterdir. Türkiye'de başta Akdeniz, Ege ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri olmak üzere yaygın biçimde yayılış gösterir; kültür alanlarının kenarları, tahrip edilmiş habitatlar, yol kenarları ve kumlu-taşlı yamaçlar tipik yetişme ortamlarıdır. Türkiye'de en çok bilinen ve yaygın türü, yaygın adıyla "roka" olarak da bilinen *Eruca vesicaria* (L.) Cav. subsp. *sativa* (Mill.) Thell.'dir; bu takson hem kültür bitkisi olarak tarımda kullanılmakta hem de yarı doğal habitatlarda kendiliğinden yetişmektedir. Cins, Türkiye florasında sınırlı sayıda türle temsil edilmekte olup endemik takson içermemektedir; buna karşın Akdeniz havzasının kültür bitkisi mirası açısından önemli bir yere sahiptir.