Isolepis

Genellikle küçük, tek yıllık veya çok yıllık otsu bitkiler olan bu cins üyeleri; ince, silindirik ya da yassı gövdeleri, küçük başakçıkları ve pulsu, imbrikant (kiremit gibi dizili) kavçakları ile tipik bir sazgiller habitusu sergiler. Başakçıklar genellikle 1–3 adet bir araya gelir ve gövde ucunda ya da gövde yanında konumlanır; alt brakteler gövdenin devamıymış gibi görünerek başakçıkları sanki yanda taşır. Türkiye'de Ege, Akdeniz ve Batı Karadeniz kıyıları başta olmak üzere nemli habitatlarda yayılış gösterir; bataklık kenarları, geçici su birikintileri, ırmak kıyıları ve ıslak çayırlar tipik habitatları arasındadır. Türkiye florası için kayıtlı türlerin en yaygını olan *Isolepis setacea* ve *I. cernua*, kıyı kesimlerinde sıklıkla görülürken *I. holoschoenus* (bazen *Scirpus* cinsine dahil edilir) çeşitli ıslak alanlarda tespit edilmiştir. Cins, yakın zamana kadar kısmen *Scirpus* ve *Eleogiton* ile iç içe geçmiş bir taksonomik tarihe sahip olup modern moleküler çalışmalar bu türleri *Isolepis* içinde toplamıştır. Türkiye'de bilinen endemik bir tür bulunmamakla birlikte, Akdeniz havzasına özgü bazı taksonların ülkemizdeki popülasyonları koruma açısından dikkat gerektirmektedir.