Mandragora

Solanaceae familyasına ait çok yıllık otsu bitkilerdir; kalın ve çoğunlukla insan gövdesini andıran etli şişkin bir kazık köke sahip olmaları ile tanınırlar. Yapraklar tabandan rozet şeklinde gelişir, büyük, oval ya da lanseolat yapıda ve belirgin damarlıdır. Çiçekler tek tek veya küçük gruplar hâlinde rozetten çıkar, soluk mor ile yeşilimsi beyaz tonlarında, çan biçiminde bir taçyaprağa sahiptir. Meyve etli, sarı ya da kırmızımsı renkli bir çilektir; bitkinin tüm organları tropin alkaloitleri (hiyosiyamin, skopolamin) bakımından son derece zehirlidir ve tarihsel olarak uyuşturucu, uyku ilacı ve büyüsel ritüellerde yaygın biçimde kullanılmıştır. Türkiye'de yayılışı ağırlıklı olarak Ege, İç Anadolu ve Doğu Anadolu bölgelerine uzanır; kireçtaşı kayalıklar, step alanlar, yol kenarları ve bozuk maki örtüsü gibi açık, iyi drene edilmiş habitatları tercih eder. Türkiye florasında en belirgin tür *Mandragora officinarum* L. olmakla birlikte, bazı otoriteler Türkiye'deki populasyonların bir bölümünü *Mandragora autumnalis* Bertol. olarak ayırt etmektedir. Türkiye'ye özgü endemik bir tür bilinmemekle birlikte, bu cins hem etnobotanik hem de tıbbi bitki tarihi açısından büyük önem taşımaktadır.