Solanaceae

Genellikle otsu, nadiren odunsu yapıda olan üyeleri, sarmal veya alternan dizilişli, basit ya da pinnatifid yapraklara sahiptir; stipula bulunmaz. Çiçekler çoğunlukla aktinomorf, beşli simetride olup kaliks ve korolla birleşik yapraktandır; korolla tüplü, çan biçimli veya yıldız şeklinde açılabilir. Stamenler beş adettir ve korolla tüpüne yapışık olarak bulunur; anterler çoğunlukla birbirine yakın konumlanan porlar aracılığıyla açılır. Meyve tipik olarak berry (etli meyve) ya da kapsül şeklindedir; çilek tipi meyveler genellikle toksik alkaloidler içerir. Türkiye'de familya yaklaşık 12 cins ve 50'yi aşkın türle temsil edilmekte olup ülkenin hemen her coğrafi bölgesinde rastlanabilir. Akdeniz, Ege ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde tür çeşitliliği en yüksek düzeye ulaşır; step, kıyı şeritleri, tarım arazileri kenarları ve bozuk orman açıklıkları başlıca habitatlar arasındadır. Solanum, Hyoscyamus, Datura, Physalis ve Nicandra önemli cinslerin başında gelir; Verbascum cinsi ise zaman zaman yakın morfolojik benzerliğe karşın farklı bir familyaya (Scrophulariaceae) aittir. Solanum nigrum ve yakın akrabaları ruderalize alanlarda yaygın yabancı otlar olarak karşılaşılır. Hyoscyamus niger ve H. aureus gibi türler alkaloid (hyoscyamin, skopolamin) içerikleri nedeniyle tıbbi ve toksik açıdan önem taşır. Datura stramonium (boru çiçeği), özellikle tarım alanları ve yol kenarlarında yoğun olarak görülen, kuvvetli tropanik alkaloid barındıran invazif bir türdür. Endemik türler arasında Solanum tomentosum ve kısmi endemik sayılabilecek bazı Hyoscyamus taksonları dikkat çeker; bunların bir kısmı Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun dağlık alanlarına özgüdür. Nicotiana tabacum ise ekonomik açıdan kritik öneme sahip olup Ege ve Karadeniz bölgelerinde kültürü yapılan tek türdür. Familyanın birçok üyesi solanin, atropin ve kapsaisin gibi savunma amaçlı sekonder metabolitler üretmekte; bu bileşikler hem farmakologlar hem de zehir bilimciler için araştırma konusu olmaktadır.