Plantaginaceae

Çoğunlukla otsu, nadiren çalımsı yapıda olan bu bitkiler; basit, tam veya loblu yaprakları, genellikle rozetli dizilişleri ve küçük, dörtlü çiçekleriyle tanınır. Çiçekler çoğunlukla iki dudaklı veya aktinomorf yapıda olup başak, salkım ya da tek tek oluşabilir; kaliks ve korolla 4 parçalı, stamen sayısı genellikle 2 veya 4'tür. Meyve tipik olarak kapsül (piskidyum) ya da fındıkcık şeklinde gelişir. Türkiye'de bu familya, geniş ekolojik toleransı sayesinde deniz kıyılarından alpin kuşağa, step alanlarından ormanlık kesimlere kadar son derece geniş bir yayılış sergiler. Ege ve Akdeniz kıyılarında tuzlu ve kumlu habitatlarda, İç Anadolu'da kuru step ve yol kenarlarında, Doğu Anadolu'da ise kayalık yamaçlarda ve yüksek dağ çayırlarında yaygın olarak karşılaşılır. Türkiye florasındaki en önemli cins olan *Plantago*, ülke genelinde 40'ı aşkın türüyle temsil edilmekte olup *Plantago lanceolata*, *P. major* ve *P. media* en yaygın olanları arasındadır. *Veronica* ve yakın akrabaları (*Veronica* s.l.) familyanın çeşitlilik açısından bir diğer zengin grubudur; pek çok endemik tür içeren bu cins, özellikle dağlık ve kayalık habitatlarda yüksek tür çeşitliliğine ulaşır. *Linaria* cinsi, İç ve Güneydoğu Anadolu'nun step alanlarında belirgin biçimde çeşitlenmiş; *Linaria kurdica* gibi dar yayılışlı endemikler bu bölgelerden tanımlanmıştır. *Digitalis* cinsi ise Türkiye'nin batı ve kuzey kesimlerindeki ormanlık alanlarda yayılır; *Digitalis lamarckii* ve *D. ferruginea* bu bölgelerin karakteristik türleri arasındadır. Ülke genelinde endemizm oranı oldukça yüksek olup çok sayıda *Veronica*, *Linaria* ve *Plantago* türü Türkiye'ye özgüdür. Bu bitkiler ekolojik açıdan pioneer türler olarak da önem taşır; bozulmuş alanlar, yol kenarları ve tarım arazilerinin kenarlarında hızla kolonize olabilirler. Tıbbi ve etnobotanik açıdan da değerli olan familyanın, özellikle *Plantago* türleri halk hekimliğinde yara iyileştirici ve solunum yolu rahatsızlıklarında kullanılmıştır.